Met ontzettend veel plezier hebben wij de voor de Stichting ‘Music for Children in China’ de eerste twee concerten georganiseerd en erin meegespeeld. Op 25 maart vonden deze concerten plaats in twee verschillende weeshuizen in de provincie Hebei (ten zuiden van Peking). Beide weeshuizen liggen in de buurt van Hebei’s hoofdstad Shijiazhuang. We wisten niet wat we konden verwachten, maar het werd een onvergetelijke dag.
We verzamelden om 7 uur ‘s ochtends om na lunchtijd ons eerste concert te kunnen geven. Na een 5 uur durende bustocht kwamen we bij het eerste weeshuis aan. De ontvangst was heel hartelijk; de kinderen stonden ons buiten op te wachten en stonden erop om al onze spullen naar binnen te dragen. Tijdens het opbouwen en aansluiten van onze instrumenten en andere zaken wachtte iedereen geduldig en nieuwsgierig op wat er komen zou. Maar toen we eenmaal begonnen te spelen kwamen de kinderen helemaal los. Ook zij hadden voor ons een verrassing; ze hadden dansjes en liedjes ingestudeerd. We waren blij verrast om te zien dat ze zo veel plezier hebben in zingen en dansen.
Voordat we Jingle Bells speelden deelden we sambaballen, trommels, fluitjes, triangles, etc. uit, die we daar achterlieten als aandenken. We hoefden niet te vertellen dat ze mee mochten doen; al snel na de start was het een blije bende en speelde en zong iedereen mee. Dit bleef zo, omdat ons repertoire was uitgezocht op de bekendheid van de liedjes en we hen de songteksten hadden gegeven. Toen bleek dat wij een zelfde liedje speelden als waarop zij hun dans hadden voorbereid, kwamen alle voetjes weer van de vloer.
In samenspraak met de leiding van het weeshuis hebben we schoolspullen aangeschaft voor de kinderen, omdat ze naar eigen zeggen genoeg knuffels en kleding hadden. Ieder schoolgaand kind kreeg een set schoolspullen, bestaande uit een schrift, pen, potlood, gum en etui. Na afsluiting van het concert vroegen we de kinderen of ze onze muziekinstrumenten wilden uitproberen. Ook dit hoefden we geen twee keer te zeggen!
Na bijna 2 uur was het tijd om naar het volgende weeshuis te gaan. Bij het afscheid kregen we stukjes fruit aangeboden en werden we uitgezwaaid terwijl er kinderen probeerden met de bus mee te rennen. Een mooie eerste ervaring.
Het verschil met het tweede weeshuis bleek al onderweg; het eerste weeshuis lag in de stad, deze lag op het platteland en kon alleen bereikt worden via smalle, onverharde wegen. Onze bus kon verschillende bochten niet in een keer maken en we reden maximaal 10 km per uur om alle kuilen zonder te veel gestuiter te kunnen nemen. Bij aankomst was de ontvangst wederom hartelijk, maar het feit dat gehandicapte (wees)kinderen ongewild zijn en weggestopt worden van de ‘bewoonde wereld’ bleek uit alles; zowel de locatie als de faciliteiten van dit weeshuis waren duidelijk veel slechter. De armoede was overduidelijk, ook al proberen de nonnen en de verzorgers er het beste van te maken. Goddank zijn deze mensen er!
Er was ons verteld dat er 56 gehandicapte kinderen zouden zijn. Toen we binnen kwamen zagen we echter wel een publiek van zo’n 150 mensen. Het bleek dat ook de lokale jongensschool en de dorpsbewoners waren uitgenodigd! Gelukkig zaten de kinderen vooraan, en zagen we hen gezichtjes glunderen toen we begonnen te spelen. Er waren ook een aantal vrijwilligers mee die werkervaring hebben met gehandicapte kinderen. Zij zorgden ervoor dat de kinderen mee konden doen met de sambaballen en trommeltjes. Na het concert vroegen de Chinees sprekenden onder ons aan de kinderen hoe ze het vonden. Velen konden door hun handicap niet spreken, maar hun gezichtsuitdrukking sprak boekdelen.
Omdat de meesten van de kinderen niet in staat zijn om naar school te gaan hebben we hen spelletjes gegeven om hun motoriek en geheugen te oefenen. Daarnaast brachten we snoepgoed en koekjes mee, wat voor heel veel van hen iets nieuws en een enorme luxe was. Dit bleek des te meer, omdat we uitgenodigd werden voor het diner, wat bestond uit een grijze soep zonder smaak waar wat rijst en bonen in dreven.
We waren dankbaar voor de gastvrijheid, maar schrokken van de karigheid van de maaltijd. Deze kinderen moeten hiervan zien op te groeien! De moeder overste weigerde elke vorm van compensatie voor de maaltijd en zei: “Dank dat jullie een verschil komen brengen in het eentonige en simpele leven van deze kinderen”.
Na een terugreis van wederom 5 uren waren we allen moe maar voldaan. We zijn ervan overtuigd dat muziek een unieke mogelijkheid is om te kunnen communiceren met deze kinderen en hen een beetje plezier te gunnen. Wij hopen dan ook van harte dat u de Stichting ‘ Music for Children in China’ wil steunen, zodat wij meerdere kinderen een paar leuke momenten kunnen bezorgen!
Nadine The & Annemarie Davelaar
Voor foto’s klik hier
